“Ik was een verborgen schat en wilde gezien worden. Daarom schiep ik de wereld.”

Terwijl ik die zinnen op de kaarten schrijf, komen er beelden naar boven. Wat is mijn beeld van de wereld? Door mijn studie aan het Interspiritueel Seminarie is dat wereldbeeld nogal veranderd. Na een paar maanden studie voelde ik verwarring en onrust. Ik had altijd gedacht dat de wereld er zo en zo uit zag en nu moest ik daar grote vraagtekens bij plaatsen.
Inmiddels is die onrust al lang verdwenen. Maar aan het einde van weer een kalenderjaar kan ik er niet aan ontkomen om nog eens na te denken over mijn beeld van de wereld.
Mijn beeld van de wereld is wezenlijk anders dan het beeld dat Geert Wilders ons wil voorspiegelen. Wat hij propageert, zou dat werkelijk zijn beeld van de wereld zijn of wil hij vooral populistisch zijn en politieke macht behalen? Aan zijn wereldbeeld ligt angst ten grondslag. Hij wakkert de angst aan die onder mensen leeft, vooral angst voor de onbekende medemens. Hij moest mijn vroegere buurvrouw eens kennen. Een eenvoudige vrouw van Iraakse afkomst en natuurlijk moslima. Maar wel met een gouden hart. Hoe vaak heeft zij niet het eten met ons gedeeld en altijd met een brede glimlach. Als hij haar zou kennen, dan kon zijn xenofobe beeld van de wereld veranderen. Want mijn buurvrouw met dat gouden hart is in die zin niet uniek. Daar ben ik van overtuigd.
Waar gaat het heen met de wereld? Over het algemeen denk ik daar positief over. Ik zie om mij heen kleine, positieve initiatieven. Er leven veel goede mensen om mij heen. Zijn dat er steeds meer of is dat mijn eigen subjectieve beeld van de wereld? Hoe subjectief mijn beeld van de wereld ook mag zijn, voor mij geeft het hoop. Ik geloofde altijd al in het goede van de mens.
Ik geloof hoe langer hoe meer in mijn eigen goedheid. Maar dat is niet echt mijn “eigen” goedheid. Dat is niet alleen “mijn” verdienste. Ik geloof in iets goddelijks, hoe mysterieus ik dat ook vind.
Mijn vertrouwen, dat is gegroeid. Ik vertrouw erop dat ik deel kan hebben aan een vreedzame wereld om mij heen; dat hierin een stuk verantwoordelijkheid ligt. In die zin kan ik de wereld veranderen. Dat zou Geert Wilders natuurlijk vreselijk arrogant vinden. En wie beter dan ik zelf kent mijn eigen nietigheid. Als mijn tijd op deze wereld op zou zijn, zou ik tijdens het schrijven van deze tekst dood neer kunnen vallen. Wat heb ik uiteindelijk te zeggen over mijn leven en dood? Maar dat is te somber. Terwijl ik dit zit te schrijven, heeft zelfs de grijze lucht plaats gemaakt voor stukjes blauw.
Afgelopen weken heb ik mij verdiept in het taoïsme. Die Lao Tse, wie hij ook was en of hij nu werkelijk wel bestaan heeft of niet, had een belangrijke boodschap aan de wereld. Ik ben onder de indruk geraakt van zijn wereldbeeld.
Zijn wijsheid beïnvloedt mijn wereldbeeld. En ik laat het toe, want ik geloof in zijn wijsheid. Toen hij zijn land wilde verlaten omdat hij teleurgesteld was omdat zijn volk niet de door hem bepleite goedheid wilde navolgen, reed hij op een waterbuffel richting Tibet. Een grenswachter verzocht hem zijn opvattingen op te schrijven. Dat deed hij in de Tao Te Tjing. En dat zes eeuwen voor onze jaartelling! Naar mijn idee zijn zijn woorden juist vandaag zeer actueel. Ben ik blij dat ik deze wijsheid gewoon kan lezen in een boek. Het is al bedacht. Hij heeft het al geleefd. Nu is het mijn beurt. En straks niet vergeten mijn kerstwensen naar de brievenbus te brengen. De lucht is nog steeds blauw.
Een winters zonnetje is gaan schijnen. Ik zie nu twee duifjes in de boom. De wereld kan een mooie plek zijn.